Een bedelaarster die ik wel vaker zie staan in de stad, staat nu in een hoekje met een stapeltje daklozenkranten. Ze kijkt  niet meer op van de vuile blikken en ronduit gemene reacties tegen haar als ze haast onverstaanbaar "dxe0hloserant?" fluistert. Ze heeft een slecht verzorgd gebit, met 2 lelijk gouden tanden, en loopt verder ook niet bepaald volgens de laatste trends. Toch vraag ik me af of ze eigenlijk wel echt dakloos is. Daklozen in Meppel? Ik kan ‘t me haast niet voorstellen.

Ik moest denken aan de in Rotterdam gestarte actie waarbij ze iedereen proberen te ontmoedigen bedelaars geld te geven. "Wist u dat bedelaars tussen de 90 en 150 euro per dag ophalen" en "wist u dat velen een uitkering krijgen van 500 tot 600 euro per maand?" 

Nee… dxe1t wist ik niet.

Normaal loop ik altijd straal voorbij, maar dat zou nu hard zijn. Zwijgen is toegeven geldt in dit geval. En zo’n aso die zo weinig empathie heeft dat-ie zomaar iemand uitscheldt terwijl die er waarschijnlijk een stuk minder breed bij zit, om aan zxf3iemand toe te geven? Dat wil ik niet. Een beetje naastenliefde (o hoe bijbels, o hoe kerst) vond ik wel op z’n plaats. Opkomen voor de zwakkeren in de samenleving! Knokken voor wat kwetsbaar is!

Het liefst zou ik een kopje thee met d’r drinken, of een kop warme chocolademelk, met een koekje erbij, en dan praten over hoe moeilijk het leven soms kan zijn.  Haar laten voelen dat niet iedereen in deze wereld zo hard is als de eerder genoemde jongen. Dat er mensen met gevoel zijn, die zich het lot van anderen aantrekken, anderen willen helpen.

Ik pak twee euro uit mijn portemonnee, koop een daklozenkrant, terwijl menigeen mij verwondert aankijkt. (Een JONGERE die GELD geeft aan een dakloze, en niet eens ALTO is?:O)

Gelukkig heeft de vrouw mijn kopje-thee-gevoel wxe9l begrepen, en ze probeert een glimlach uit op mij. Ik glimlach terug en loop weer verder…

Gelukkig kerstfeest alvast hxe8!

Een lesje democratie.

1 x in de vier jaar loopt een groot deel van de Nederlanders uit, om te gaan stemmen op een partij waarvan zij denken: Die past bij mij, die mag mij de komende vier jaar in de tweede kamer gaan vertegenwoordigen. Omdat in Nederland de partijen te klein zijn, om alleen een meerderheid te vormen, moeten ze vaak sxe1menwerken om toch een meerderheid te krijgen, waar het grootste deel van de Nederlanders zich in kan vinden. Deze groep partijen gaan dan samen een regering vormen, waar alle beslissingen worden genomen, die lekker makkelijk door de tweede kamer komen, omdat ze daar de meerderheid hebben. Hebben ze geen meerderheid, dan vindt het volk, door hen zijn de kamerleden immers gekozen, dat het plan niet door mag gaan. Dat klinkt logisch, toch?

*Hm-m..* (instemmend gegrom)

Nu is het zo dat er pas verkiezingen zijn geweest, waardoor de zetel aantallen nogal verandert zijn. Wouter Bos dacht hier handig gebruik van te kunnen maken, door een motie voor een Generaal Pardon in te dienen. Hij was hier eerder ook al voorstander van, maar toen was er een meerderheid txe9gen en dus gebeurde het niet. Deze keer echter steunde de meerderheid hem. Nu is de gouden regel, dat als een meerderheid in de kamer iets wil, dat dat ook gebeurd.

Maar dat kan natuurlijk niet. Immers, als dat Generaal Pardon doorgevoerd zou worden, dan zouden er ineens allemaal asielzoekers, die hier al veel te lang zijn (ze vallen nog onder de oude wet, en dxe1t is lang geleden hoor! Poepoe), gewoon mogen blijven!Stel je voor! Daarom besluit de wijze en zeer belezen Rita Verdonk de Tweede Kamer te negeren, niet naar de democratie te luisteren, en haar eigen beleid voort te zetten. Logisch natuurlijk, anders krijg je wild loslopende asielzoekers, en dat is wel het laatste wat we hier in dit beschaafde Nederland willen.

Daarom is het ook niet meer dan logisch, dat, toen de onverstandig dwaze Woutertje Bos, een motie van wantrouwen tegen haar indiende, omdat ze niet wilde luisteren, en deze door een meerderheid van de kamer werd aangenomen, ons alwetende Rita gewoon bleef zitten. Zij is immers zo wijs, dat ze wel weet, dat ze niet naar de meerderheid moet luisteren, maar gewoon RECHT DOOR ZEE, haar beleid moet voortzetten. En ze krijgt haar kabinet ook nog mee, gelukkig maar.

Natuurlijk Rita, regels zijn regels, maar was je vergeten dat De Meerderheid van de Tweede Kamer DE Gouden Regel voor het functioneren van een Democratie is? Of was je die even vergeten? Dat kan haast niet anders, want zo’n goede en intelligente vrouw als jij, kan niet kwaad doen vanuit slechtheid, gij doet enkel kwaad vanuit ontwetendheid. En daarom was er dit lesje democratie voor u.

En nu optiefen.

Redenen waarom ik afgelopen tijd niks geschreven heb

- Verkiezingen

- Huiswerk

- Tentamens

- Inspiratieloosheid

Hartelijk bedankt voor de meelevendheid. Mijn partij heeft een zetel verloren, maar met z’n zevenen redden ze ‘t ook wel. Het generaal pardon is er door, eindelijk, Verdonk is almost exit, en komt sowieso niet terug als minister (thank God) en Jan Peter Balkenende heeft zich weer de grootste klootzak getoond, door te zeggen dat dat generaal pardon berust op een "toevallige meerderheid". Wat nou toeval, dat zijn verkiezingen, dat heet democratie. Weg met JPB! Femke for president (of Wouter, mag ook)! 

De leus die de CDA aanhangers riepen op de avond van de "overwinning" (3 zetels verlies, heet overwinning): "VOOR MOOI WEER" is nog niet echt uitgekomen, zouden we ze eventueel op kunnen aanspreken. Het is bewolkt, ‘t regent, "ideaal huiswerkweer" (aldus Maria Verhoeven, bleuh). Iets over drie begint ‘t al te schemeren, en ‘t is nu net 4 uur geweest en de lantaarns knippen al aan. Dat is gewoon niet leuk, Jan Peter.

Geef mij dan maar een warme aangename lente. Met weiden vol geurende en bloeiende bloemen. Met Femke, hand in hand met Jan en Wouter, huppelend door de bergen, genietend van de Linkse Lente. 

Een Linkse Lente met een humaner asielbeleid (waarom doen we in Godsnaam alsof asielzoekers een bedrxe9iging zijn). Een Linkse Lente waarin het milieu echt verbeterd wordt, niet door middel van kerncentrale’s, maar door alternatieve, groene energie (wat heb je nog aan economische groei, als je hele land onder water staat, en je grondwater vervuild is door zure regen).

Een Linkse Lente tegen de Regenachtige Rechtse Herfst Waarbij Het Veel Te Vroeg Donker Wordt. Potverdeurie. Het liefst nu meteen.

En toen was het zo ver. Ja. Ik moest en ik zou mee. Ik kon er echt niet meer onderuit. Tot op het laatste moment tegengestribbeld, maar nee, ik moest er aan geloven. Uitgaanscentrum de Klok te Ruinerwold, wat ik een jaar geleden definitief afgezworen dacht te hebben, zou weer aan mij gaan verdienen.

Het is erg makkelijk om hier iemand de schuld van te geven, ik had in principe nee kunnen zeggen, ik had assertiviteit kunnen tonen, maar in plaats daarvan, zei ik, nog enigszins bedremmeld van de vraag "Ga je zaterdag mee naar Klok? gezellig man!", "Okee, vooruit dan maar". Weg assertiviteit, weg principes, weg ego, ik ging weer naar klok.

De laatste keer dat ik binnen was geweest, was een jaar terug, toen ik een Deen op uitwisseling had, die er overigens niks aan vond. "It’s too busy here", en na 10 minuten was-ie weg, met z’n vriendinnetje weer terug naar Meppel.

Overigens speelden toen de Sjonnies, bekend van hun megahit "zwemmen zonder slip", die deze bewuste avond ook weer speelden. Wat een ontwikkeling maak je dan toch door als band, dat je een jaar later weer precies in hetzelfde kleine zaaltje speelt als een jaar terug. Misschien wel precies dezelfde ontwikkeling als ik, die zich een jaar later weer in precies dat zelfde kleine zaaltje bevindt en het nog steeds niet leuk vind.

Als ik om me heen kijk, zie ik een aantal mensen dansen, maar als ik het zelf probeer, schaam ik me. Ik val uit de toon, hoewel ik nog zo mijn best heb gedaan er op m’n saaist uit te zien en op doorsnee klok-gangers te lijken. Dus zit ik, samen met de rest, het grootste deel van de avond langs de kant te kijken, hoe mensen dansen, of hoe andere mensen naar de dansende mensen aan het kijken zijn.

Rond kwart voor 1 (oude tijd), was ik er al 3 uur te lang, dus sleepte ik de rest mee, en gingen we op de fiets, door de regen, naar huis. Eindelijk. Weg uit de stinkrook. Rust. Slaap.

Het spijt me vrinden, het ligt niet aan jullie, maar Klok moet het voortaan echt zonder mij stellen. Hoe rouwig iedereen daar ook om zal zijn.

Ja echt he.

Vandaag naar Amsterdam geweest! Over de Albert Cuyp gewandelt, naar het van Gogh museum geweest, de Kalverstraat doorgelopen. Ik vind ‘t toch echt een geweldige stad. De Universiteit van Amsterdam is weer een extra overweging waard.

Ik heb een leren jas gekocht. Bij de WE. Hij is geweldig. Maar ik ben vegetarisch. Vergeet ik even dat hij van een buffel gemaakt is, dan maakt het niks uit. Ik wordt steeds inprincipixebler. Ach.

Ik zou dit heel heel erg moeten vinden, maar ik vind het gewoon niet.

Ik voel me als een communist die stiekem wat geld van ‘t proletariaat in z’n eigen zak stopt. Een anti-globalist die een hamburger bij de Mc Donalds eet. Een anarchist die zichzelf redt door een ander te doden. Een GroenLinks politicus die in een terreinwagen rijdt.

En dat ze zich er dan ook niet schuldig over voelen, maar ervan genieten.

Ik ben inprincipieel, en ik geniet er van. Mag ik?

En in een vlaag van stress, frustratie en paniek besefte ik het: Fuck, ik zit in de verkeerde trein. We reden net station Meppel voorbij. Om de adrenaline (of xe0d renaline, zoals mw. Kramer ‘t graag zegt) stoot die ik nu door mijn bloed voelde gonzen te dimmen vroeg ik op mijn allerliefst: "Stopt deze trein eigenlijk ook in Meppel?" Het meisje wat net iets ouder was als ik kijkt me aan en zegt met een ah-koetje-koetje gezicht tegen me: "Nee, sorry, daar zijn we zonet voorbij gereden. Het volgende station is Assen."

En zo kwam het dat ik om 9 uur ‘s avonds in Assen aankwam. In grootse wanhoop maar rondjes gaan lopen door de stad. Maar hoe heeft het in godsnaam zo ver kunnen komen?

Ik moest in Zwolle zijn voor mijn toneelcursus. De vorige beviel me niet, dus wilde ik een andere proberen. Het begon goed. De eerste persoon van mijn cursus die ik tegenkwam was een jongen, flink jonger dan ik. Hij deed me denken aan een oud klasgenoot, een klein, dik, rond jongetje met rood haar en een bril. Je zou denken dat God hem ter compensatie dan maar een flinke dosis humor en inhoud had gegeven, maar helaas. Qua persoonlijkheid was hij net zo veelzeggend als zijn uiterlijk.

Naast hem ontbrak het mijn andere mede-cursisten ook compleet aan alle uitstraling en diepgang. "Van mij hoeft er geen verhaal te zitten in een scxe8ne, als het maar grappig is". Triester tref je ‘t niet aan. In mijn hoofd kwam al een nieuw idee op: "Theatercursus voor leuke, bijzondere en extraverte mensen!", maar daar komen vast niet genoeg aanmeldingen voor, of ze zijn compleet misplaatst en kunnen gelijk na de eerste kennismaking weg omdat ze niet leuk, bijzonder en/of extravert genoeg zijn.

Met dat in mijn achterhoofd en mij super verheven boven hun voelend, stapte ik met mijn arogante kop dus in die bewuste trein, zodat ik die avond nog op een triest bankje bij het Drents museum zou komen te zitten.

Arme ik.

Soms kan ik het dan ook niet laten om me te verzwelgen in zelfmedelijden. Gelukkig was er toen iemand aan de telefoon om mij uit te lachen om mijn ongeluk. Lekker. Dat relativeert tenminste goed en helpt je gelijk van je arogante hoofd af.

En zo kwam het, dat ik een uur later, om 21.57 u in Assen de trein in stapte, deze keer wel de goede, fluitend, met een Sp!ts in mijn hand.

Er waren verschillende opties:

Schermen, body combat, klimmen

Het leek me allemaal niet veel aan

dus stond ik vanmiddag op de ski’s

Maar tot zover mijn dichtkunsten (Leve www.rijmwoordenboek.nl!)

Vanmiddag dus geskiet met school! En wel op een heuze  lopende band! Vooraf wist ik niet wat ik me erbij voor moest stellen. In mijn fantasie zag ik mijzelf al op de lopende band van de kassa van de C1000 staan, maar het viel mee.

Midden op het industrieterrein in een of andere verlaten loods van Zwolle bevond het zich. De "INDOOR SKI EN SNOWBOARD HAL". Binnen kwamen we terecht in een of andere aprxe8s ski hut achtig iets. Links zagen we "de lopende band". *zie mijn afbeelding*. Echt geweldig systeem.

Download ik_aan_t_skin.bmp

Talent ontbrak volledig, dat zag ik wel toen ik naar mezelf keek in de spiegelraamwand die ze voor de confrontatie hebben aangebracht. Geweldig. Iedereen kon je onbeschaamd zien klungelen. En na een paar keer 10 minuten skixebn. Klaar. Zonder gevallen te zijn, weer met de bus naar huis.

Echt, dit ga ik zo nog een keer doen! Maar dan in echte sneeuw natuurlijk. Van echte bergen af, en niet tussen een geschilderd alpenlandschap op een lopende band die ze voor het idee nog wel even een witte kleur hebben gegeven.

Wit is zo lekker. Wit is zo goed. Het beste soort wat er is. Als ik ze zie gaat mijn hart tekeer als nooit tevoren. Hun vorm, hun uitstraling, maar vooral hun kleur is ‘t wat ‘m doet.

En dan bruin. Bah. Wat een viezerikken, dat ze die gewoon durven te mengen, het zou verboden moeten worden. Totaal geen X-factor. Als ik ze zie krijg ik al medelijden met de arme, arme witte waarmee zij in 1, pakje moeten zitten.

Als het om 1 ding gaat ben ik heel racistisch.

Chocoladepepernoten.

Welkom welkom welkom!!!

Hier mijn eerste bericht! Raar dat ik nu ook een echte weblog heb. En dat mijn naam gewoon beschikbaar was! Nog geen enkele andere Evert Jan had bedaacht dat ie z’n weblog naar z’n eigenste naam zou noemen. Maargoed. Iedereen heeft een weblog en na een jaar kom ik daar achter en hop ik vrolijk mee met de trends. Net als iedereen zal ik dan ook even met een korte introductie van mezelf beginnen.

Ik heet Evert Jan. Althans, zo noemen de meeste mensen mij. Of Evert, zo noemt meneer Pover mij altijd, dat mag ook. Ik ben nu in de 1 meter 80 ergens en ik weeg zo ongeveer 65 kilo. Laatste keer dat ik mijn BMI heb berekend was die 19,4. Ik mag op de catwalk in Spanje! Hoera! Ik woon in een dorpje Oosteinde dat in de buurt van Meppel ligt, daar staat ook mijn schooltje. Die school waar zo veel over te doen is geweest, of de locatie zuideinde wel mocht blijven bestaan- de stookkosten zijn immers wel xe9rg hoog. De school waar op een schoolfeest hoe-heet-ie-ook-al-weer-o-ja Lange Frans! met ijsklontjes bekogelt werd! Maar de school die voor de rest eigenlijk gewoon heel saai is. Ik hou van muziek, van toneelspelen, van praten over niets en over vanalles en zo af en toe ook van een boek lezen. Maar dat maakt verder ook helemaal niet uit.

Mijn weblog zal vooral niet leuk worden. Dus bereid je voor. Ik ben een totaal geflipt persoon die ze het maken van een weblog zouden moeten verbieden. Waarschijnlijk vergeet ik ook al snel dat ik er een heb zodat dit misschien wel het eerste en tegelijkertijd laatste berichtje is. Ik weet het niet.

Meestal gaan mensen dan iets vertellen over wat ze allemaal wel niet voor leuke dingen gedaan hebben. Maar ik heb ‘t al geaccepteerd, zo’n leven vol met avontuurlijke gebeurtenissen heb ik niet. Niet dat het me veel uitmaakt. Het is wel lekker rustig ook zo. Gister huiswerk gemaakt. Vandaag huiswerk gemaakt. Ik hou ervan. Morgen kan ik weer naar het enige wat mijn sleur van het weekend doorbreekt: School. Gelukkig maar, anders zou ik nog meer huiswerk gaan maken en dat is ook weer nergens voor nodig.

Ik denk dat dit het wel was voor mijn eerste berichtje. Ik zal proberen om er een soort van regelmaat in te houden om je te informeren over mijn leven, voor zover dat iemand eigenlijk ook aangaat, ik bedoel, een online dagboek zal het niet worden. Jammer maargoed.

Goedenavond en slaap lekker voor straks!