En in een vlaag van stress, frustratie en paniek besefte ik het: Fuck, ik zit in de verkeerde trein. We reden net station Meppel voorbij. Om de adrenaline (of xe0d renaline, zoals mw. Kramer ‘t graag zegt) stoot die ik nu door mijn bloed voelde gonzen te dimmen vroeg ik op mijn allerliefst: "Stopt deze trein eigenlijk ook in Meppel?" Het meisje wat net iets ouder was als ik kijkt me aan en zegt met een ah-koetje-koetje gezicht tegen me: "Nee, sorry, daar zijn we zonet voorbij gereden. Het volgende station is Assen."

En zo kwam het dat ik om 9 uur ‘s avonds in Assen aankwam. In grootse wanhoop maar rondjes gaan lopen door de stad. Maar hoe heeft het in godsnaam zo ver kunnen komen?

Ik moest in Zwolle zijn voor mijn toneelcursus. De vorige beviel me niet, dus wilde ik een andere proberen. Het begon goed. De eerste persoon van mijn cursus die ik tegenkwam was een jongen, flink jonger dan ik. Hij deed me denken aan een oud klasgenoot, een klein, dik, rond jongetje met rood haar en een bril. Je zou denken dat God hem ter compensatie dan maar een flinke dosis humor en inhoud had gegeven, maar helaas. Qua persoonlijkheid was hij net zo veelzeggend als zijn uiterlijk.

Naast hem ontbrak het mijn andere mede-cursisten ook compleet aan alle uitstraling en diepgang. "Van mij hoeft er geen verhaal te zitten in een scxe8ne, als het maar grappig is". Triester tref je ‘t niet aan. In mijn hoofd kwam al een nieuw idee op: "Theatercursus voor leuke, bijzondere en extraverte mensen!", maar daar komen vast niet genoeg aanmeldingen voor, of ze zijn compleet misplaatst en kunnen gelijk na de eerste kennismaking weg omdat ze niet leuk, bijzonder en/of extravert genoeg zijn.

Met dat in mijn achterhoofd en mij super verheven boven hun voelend, stapte ik met mijn arogante kop dus in die bewuste trein, zodat ik die avond nog op een triest bankje bij het Drents museum zou komen te zitten.

Arme ik.

Soms kan ik het dan ook niet laten om me te verzwelgen in zelfmedelijden. Gelukkig was er toen iemand aan de telefoon om mij uit te lachen om mijn ongeluk. Lekker. Dat relativeert tenminste goed en helpt je gelijk van je arogante hoofd af.

En zo kwam het, dat ik een uur later, om 21.57 u in Assen de trein in stapte, deze keer wel de goede, fluitend, met een Sp!ts in mijn hand.