En toen was het zo ver. Ja. Ik moest en ik zou mee. Ik kon er echt niet meer onderuit. Tot op het laatste moment tegengestribbeld, maar nee, ik moest er aan geloven. Uitgaanscentrum de Klok te Ruinerwold, wat ik een jaar geleden definitief afgezworen dacht te hebben, zou weer aan mij gaan verdienen.

Het is erg makkelijk om hier iemand de schuld van te geven, ik had in principe nee kunnen zeggen, ik had assertiviteit kunnen tonen, maar in plaats daarvan, zei ik, nog enigszins bedremmeld van de vraag "Ga je zaterdag mee naar Klok? gezellig man!", "Okee, vooruit dan maar". Weg assertiviteit, weg principes, weg ego, ik ging weer naar klok.

De laatste keer dat ik binnen was geweest, was een jaar terug, toen ik een Deen op uitwisseling had, die er overigens niks aan vond. "It’s too busy here", en na 10 minuten was-ie weg, met z’n vriendinnetje weer terug naar Meppel.

Overigens speelden toen de Sjonnies, bekend van hun megahit "zwemmen zonder slip", die deze bewuste avond ook weer speelden. Wat een ontwikkeling maak je dan toch door als band, dat je een jaar later weer precies in hetzelfde kleine zaaltje speelt als een jaar terug. Misschien wel precies dezelfde ontwikkeling als ik, die zich een jaar later weer in precies dat zelfde kleine zaaltje bevindt en het nog steeds niet leuk vind.

Als ik om me heen kijk, zie ik een aantal mensen dansen, maar als ik het zelf probeer, schaam ik me. Ik val uit de toon, hoewel ik nog zo mijn best heb gedaan er op m’n saaist uit te zien en op doorsnee klok-gangers te lijken. Dus zit ik, samen met de rest, het grootste deel van de avond langs de kant te kijken, hoe mensen dansen, of hoe andere mensen naar de dansende mensen aan het kijken zijn.

Rond kwart voor 1 (oude tijd), was ik er al 3 uur te lang, dus sleepte ik de rest mee, en gingen we op de fiets, door de regen, naar huis. Eindelijk. Weg uit de stinkrook. Rust. Slaap.

Het spijt me vrinden, het ligt niet aan jullie, maar Klok moet het voortaan echt zonder mij stellen. Hoe rouwig iedereen daar ook om zal zijn.